ابزار مرتب‌سازی کارت آنلاین؛ از اجرا تا خواندن نتیجه

دسته‌بندی منوی سایت معمولاً پشت یک میز تصمیم گرفته می‌شود. چند نفر که محصول را از بر هستند می‌نشینند و بر اساس ساختار سازمانی خودشان، نه ذهن کاربر، منو را می‌چینند. نتیجه منویی است که برای تیم کاملاً منطقی است و برای کاربر نیست.

ابزار مرتب‌سازی کارت آنلاین همین تصمیم را از دست تیم می‌گیرد و به کاربر می‌دهد. شما عنوان‌ها را می‌دهید و کاربر آن‌ها را طوری دسته‌بندی می‌کند که برای خودش طبیعی است.

مرتب‌سازی کارت یا کارت سورتینگ؛ یک روش با دو نام

در متن‌های فارسی هر دو نام را می‌بینید. «مرتب‌سازی کارت» ترجمه است و «کارت سورتینگ» آوانویسی همان عبارت انگلیسی. منظور هر دو یکی است و تفاوتی در روش وجود ندارد.

اگر تازه با این روش آشنا شده‌اید، مرتب‌سازی کارت چیست پایه را توضیح می‌دهد. این نوشته یک قدم جلوتر است و دربارهٔ اجرای آنلاین و خواندن خروجی حرف می‌زند.

چرا اجرای آنلاین نتیجهٔ بهتری می‌دهد

نسخهٔ کاغذی این روش قدیمی است و هنوز کار می‌کند: عنوان‌ها را روی کارت می‌نویسید و از آدم‌ها می‌خواهید دسته‌بندی کنند. اما سه محدودیت دارد که اجرای آنلاین برمی‌دارد.

دسترسی به مشارکت‌کنندهٔ بیشتر

با کارت کاغذی عملاً به چند نفری محدود می‌شوید که می‌توانند به دفتر شما بیایند. با لینک، همان تست را می‌شود برای مشتریان واقعی در هر شهری فرستاد. تفاوت بین ده نفر و صد نفر در این روش زیاد است، چون الگوهای دسته‌بندی وقتی تکرار می‌شوند معنا پیدا می‌کنند.

حذف سوگیری حضور پژوهشگر

وقتی کسی بالای سر مشارکت‌کننده ایستاده، او سعی می‌کند «درست» دسته‌بندی کند، نه آن‌طور که واقعاً فکر می‌کند. در اجرای از راه دور این فشار نیست.

ثبت خودکار زمان و ترتیب

کارت کاغذی فقط نتیجهٔ نهایی را نشان می‌دهد. ابزار آنلاین ثبت می‌کند که کاربر کدام کارت را اول برداشت، کجا مکث کرد و کدام را چند بار جابه‌جا کرد. کارتی که مدام بین دو دسته جابه‌جا می‌شود، همان عنوانی است که اسمش مبهم است.

انتخاب بین مرتب‌سازی باز، بسته و ترکیبی

انتخاب نوع، مهم‌ترین تصمیم پیش از اجراست و به سؤال شما بستگی دارد.

در حالت باز، نام‌هایی که کاربران به دسته‌ها می‌دهند به اندازهٔ خود دسته‌بندی ارزش دارد. آن کلمات معمولاً بهتر از عنوان‌های ساختهٔ تیم هستند، چون زبان واقعی مخاطب‌اند.

چه زمانی از این روش استفاده کنیم این انتخاب را با مثال باز می‌کند.

آماده کردن کارت‌ها، جایی که بیشتر تست‌ها خراب می‌شوند

کیفیت خروجی بیشتر از هر چیزی به کیفیت کارت‌ها بستگی دارد.

تعداد را کنترل کنید. بین سی تا شصت کارت برای بیشتر پروژه‌ها کافی است. بالاتر از آن مشارکت‌کننده خسته می‌شود و اواخر کار را سرسری انجام می‌دهد.

از اصطلاحات داخلی پرهیز کنید. اگر عنوانی فقط در تیم شما معنا دارد، کاربر آن را در دسته‌ای تصادفی می‌گذارد و داده را خراب می‌کند.

عنوان‌ها را هم‌سطح نگه دارید. اگر یک کارت یک دستهٔ کلی باشد و کارت دیگر یک صفحهٔ خاص، کاربر طبیعتاً دومی را زیر اولی می‌گذارد و شما چیزی یاد نمی‌گیرید.

ساخت یک تست مرتب‌سازی کارت مراحل آماده‌سازی را کامل‌تر توضیح می‌دهد.

خواندن خروجی بدون اشتباه

اینجا همان جایی است که داشتن ابزار درست بیشترین تفاوت را می‌سازد. سه خروجی اصلی وجود دارد.

ماتریس شباهت

جدولی که برای هر جفت کارت می‌گوید چند درصد مشارکت‌کننده‌ها آن دو را کنار هم گذاشته‌اند. عدد بالا یعنی در ذهن کاربر این دو به هم مربوط‌اند.

این خروجی را از بالاترین عددها بخوانید. جفت‌هایی که بیشتر از هفتاد درصد کنار هم آمده‌اند، هستهٔ دسته‌های شما هستند.

دندروگرام

نموداری درختی که نشان می‌دهد کارت‌ها به ترتیب در چه مرحله‌ای به هم می‌چسبند. هرچه شاخه‌ای زودتر بسته شود، توافق روی آن گروه بیشتر است.

کاربرد عملی‌اش این است: از سمت برگ‌ها بخوانید و هر جا یک گروه فشرده دیدید، همان یک دستهٔ کاندیداست. شاخه‌هایی که خیلی دیر به هم می‌رسند، دسته‌های مستقل‌اند.

جدول استانداردسازی

در مرتب‌سازی باز، کاربران نام‌های متفاوتی به یک مفهوم می‌دهند. یکی می‌نویسد «پشتیبانی»، دیگری «خدمات مشتری» و سومی «تماس با ما». این جدول نام‌های هم‌معنا را کنار هم می‌گذارد تا ببینید کدام واژه بیشتر تکرار شده است.

همان واژهٔ پرتکرار، بهترین کاندیدا برای عنوان منوی شماست.

یک اشتباه رایج در تفسیر نتیجه

خروجی مرتب‌سازی کارت یک منوی آماده نیست. پیشنهاد است، نه حکم.

گاهی داده می‌گوید دو بخش باید یکی شوند، ولی دلیل تجاری اجازه نمی‌دهد. این تضاد طبیعی است. کاری که باید بکنید این است که تصمیم خلاف داده را آگاهانه بگیرید و بدانید هزینه‌اش چیست، نه اینکه داده را نادیده بگیرید.

نکتهٔ دوم اینکه این روش می‌گوید کاربر چطور دسته‌بندی می‌کند، نه اینکه در ساختار نهایی مسیرش را پیدا می‌کند یا نه. آن سؤال دیگری است و تفاوتش با تست درختی را توضیح می‌دهد. ترتیب درست معمولاً این است: اول مرتب‌سازی کارت برای ساختن ساختار، بعد تست درختی برای سنجیدن همان ساختار.

سوالات متداول

چند نفر برای مرتب‌سازی کارت لازم است؟

برای دیدن الگوهای پایدار، معمولاً از حدود سی مشارکت‌کننده به بالا نتیجه باثبات می‌شود. با تعداد خیلی کم، یک نفر با دسته‌بندی عجیب می‌تواند کل تصویر را جابه‌جا کند.

مرتب‌سازی باز بهتر است یا بسته؟

هیچ‌کدام ذاتاً بهتر نیست. اگر ساختاری ندارید باز را انتخاب کنید و اگر ساختاری دارید و می‌خواهید بسنجید، بسته.

اگر کاربر کارتی را در هیچ دسته‌ای نگذارد چه؟

این خودش داده است. کارتی که مرتب کنار گذاشته می‌شود معمولاً یا عنوانش نامفهوم است یا واقعاً به محصول شما ربطی ندارد.

چقدر طول می‌کشد؟

اجرای یک تست با حدود چهل کارت برای مشارکت‌کننده معمولاً ده تا پانزده دقیقه است. جمع شدن تعداد کافی پاسخ، بسته به کانال دعوت، چند روز طول می‌کشد.

روی موبایل هم می‌شود انجامش داد؟

بله، ولی جابه‌جا کردن کارت روی صفحهٔ کوچک سخت‌تر است و با کارت زیاد خسته‌کننده می‌شود. اگر می‌دانید مشارکت‌کننده‌ها موبایلی هستند، تعداد کارت را کمتر بگیرید.

جمع‌بندی

ابزار مرتب‌سازی کارت آنلاین دو کار را ساده می‌کند که نسخهٔ کاغذی در آن‌ها ضعیف است: رساندن تست به تعداد کافی آدم، و تبدیل پاسخ‌های پراکنده به تصویری که بشود رویش تصمیم گرفت.

اگر می‌خواهید شروع کنید، با یک تست کوچک روی یک بخش از سایت شروع کنید، نه کل ساختار. اجرای تست مرتب‌سازی کارت همین مسیر را از ساخت تا تحلیل پوشش می‌دهد.